सेहरा चे लारे बणले आल्‍ले , हेक्‍के बाड़े मां डोन घोड़े रहते । दूरी मूं डेख्‍खणे पे वे डोन्‍नी घोड़े हेक्‍क सिर्रके डिस्सते , पर्र लारे जाणे पे पत्ता लाग्‍गता कि वाच्‍चे मूं हेक घोड़ा अन्धा छे । घोड़ा अन्धा हुत्‍ता मग्‍गर ओच्‍चे माल्‍लिका ने ओन्हूं उठ्‍ठू नी काडले । ओन्हूं घणी सुरकसा ता अर्रामा लारे राखले । अग्‍गर कुई कत्तरा जा धियान डिया ता ओन्हूं हा वीं पत्ता लाग्‍गे आ कि माल्लिका ने नेरे घोड

हेक्‍के जंग्‍गला मां हेक निक्‍कड़ी चिड़ी रहती , विच्‍ची डोन मुँहे हुत्‍ती । डोन मुँहे होणे चे कारण वा चिड़ी नेरे पख्‍खिया कन्‍नू अज्‍जीब डिस्‍सती । वा चिड़ी हेक बुहेड्‍ड़ी चे बणा पे घोंस्‍सला बणाती कन्‍न रहती। हेक डियो वा चिड़ी भोज्‍जन सोधणे कल्‍ले जंग्‍गला मां इंग्‍गे-उंग्‍गे उड्‍डरूं लाग्‍गती गेल्‍ली । हेकदम चिड़ी चे सज्‍जे मुँहा ची दीद हेक्‍के लाल फल्‍ला पे पड़ली । ओन्हूं डेख्खते ही विच्‍चे

घणे डिये पहले ची बात्त छे , हेक घणा घाट्‍टा जंग्‍गल हुत्‍ता । हेक वारी कुई कारणा कन्‍नू सारे जंग्‍गला मां भियानक भां लाग्‍गती गेल्‍ली । सारी जानवरें डेखती कन्‍न डर्रू लाग्‍गती गेल्‍ली कि हिम्‍मा का हुव्वी ?

घणी डिये पहले ची बात्त छे । कुई सेहरां मां रम्‍मन , घीस्‍सा ता राक्‍का तीन चोर रहते । तिहीं नूं कत्तरा जा पढ़ाई चा गियान हुत्‍ता । तिन्हीं पढ़ले आल्‍ले हुत्‍ते ता ऐ साग्‍गूं वे घणे घमनडी हुत्‍ते । तिन्‍हीं जिणे सेहरां मां लोहे चे सनदूका नूं भांती नाखते ता बेन्का नूं लूट्‍टती गेहते । तिन्हीं जिणे सेहरां चे बन्दाये नाक्‍का मां दम्‍म करली भिलते । 

हेक चिड़ा बणा पे घोंसला बणाती कन्‍न मज्‍जे लारे रहता । हेक डियो ओ खाणे-पीणे चे चक्‍करां मां आच्छी फस्सली आल्‍ले खेत्तां मां पूज्‍जती गेल्‍ला । उठ्‍ठे खाणे-पीणे ची मोज हुत्‍ती, ओ बड्‍डा खोस्‍स हुल्‍ला । ओ रात्ती चे घर्रे आवणा भुलति गेल्‍ला ता ओच्‍ची डिये मज्‍जे लारे कटिज्जू लाग्‍गती गेल्‍ली । इंग्‍गे आत्थणा चे हेक ससस्य ओ बणा तल्‍ले आल्‍ले । जिठ्‍ठे चिड़े चा घोंसला हुत्‍ता । घोंसला घणा बड्‍डा हु

हेक जंग्‍गल हुत्‍ता । ओच्‍चे मां हेक ताकत्तवर हात्थी रहता । धड़ ता सकति मां सारा महूं बड्डा हुत्‍ता । जंग्‍गला मां ओच्‍ची धाक हुत्‍ती । ओन्हूं डेखत्ती कन्‍न , सारी जानवरें ओ कन्‍नू दूर रहती । जिस्‍से बेल्हे हात्थिया नूं भोख्ख लाग्गती । ओ आपणी सूंडे लारे बणा चा टिंगणियां भांती कन्‍न खात्ता । जोहडा मां जत्‍ती कन्‍न पाणी पीत्ता ता अराम्‍मा लारे पाणिया मां बेस्‍सती चाहला जत्‍ता । ओ कान्हूं वी पिरोस

हेक डियो हेक सिकारी जंग्‍गला मां सिकारा कल्ले गेल्‍ला । घणी देरी चे बाद ओण्हे जाला मां हेक बाज पकड़ला । सिकारी बाज्‍जा नूं चल्‍ली जाए पल्‍लता । रसते मां बाज्‍जा ने सिकारियां नूं कहले , “ तू मन्‍नू कां चल्‍ली जाई ।” सिकारी बोड़ला, में तन्‍नू मारती कन्‍न खाई । बाज्‍जा ने सोचले हिम्‍मा मायी मिरतयू निसचत छे । ओ घणी देर चोप्‍प-चाप हुत्‍ती गेल्‍ला ता बलति सोचती कन्‍न बोड़ला , में जित्तणे जीणें हुत्‍त

हेक जवान घणा पिरोसान हुत्‍ता । ओच्‍चे यारा ने ओन्हूं सलाह डिल्‍ली कि तू किरसन भग्‍गवान्‍ना ची मुरती गेहती आ ता विच्‍ची रोज्‍जाना पूजा करले कर । कई साल निकलती गेल्ले मग्‍गर ओन्हूं कई फेदा नी हुल्‍ला । ओच्‍चे नेरे यारा ने ओन्हूं केहले कि तू काली माँ ची पूजा कर , दुध्‍धे डोख्‍ख हर हालति मां दूर हुत्‍ती जाए । नेरे डियो ओ हेक काली माँ ची मुरती गेहती घर्रे आत्‍ती गेल्ला । किरसन भग्‍गवान्‍ना ची मुरती

हेक अमीर बां ने आपणे आलस्सी पुत्ता नूं हकारत्ती कन्‍न बोड़ला,“जा कस्‍सा कमात्ती आ ”।छोर घणे आलस्सी हुत्‍ते । ओन्हूं  धन्धा करणे ची कुई लोहोड़ कान्ही हुत्‍ती ।छोर आपणी आई कन्‍नू गेल्‍ले ।विच्‍चे सामणे राउं-धाउं लाग्गत्ती गेल्ले ता विच्‍चियां   मिन्‍नता करत्ती कन्‍न विन्‍नूं मन्‍नाती गेल्‍ले ।आई कन्‍नू पुत्ता चा डोख्ख नी डेखला गेल्‍ला।विणे ओन्हूं हेक रुप्पिया डिल्‍ला जत्‍ती । 

हेक ससस्य हुत्‍ते । उं घुमत्ते-फिर्रते गां पुज्‍जती गेल्ले ।ओच्‍ची दीद गुडा चे भेल्‍ले पे पड़ली । ओण्हे सोचले, कित्तणे आच्‍छे हुव्‍वे अग्‍गर मन्‍नू कत्तरा जा  गोड़ खाणे कल्‍ले मिल्‍लती जाये आ । किंवे ?