हेक जंग्गल हुत्ता । ओच्चे मां हेक ताकत्तवर हात्थी रहता । धड़ ता सकति मां सारा महूं बड्डा हुत्ता । जंग्गला मां ओच्ची धाक हुत्ती । ओन्हूं डेखत्ती कन्न , सारी जानवरें ओ कन्नू दूर रहती । जिस्से बेल्हे हात्थिया नूं भोख्ख लाग्गती । ओ आपणी सूंडे लारे बणा चा टिंगणियां भांती कन्न खात्ता । जोहडा मां जत्ती कन्न पाणी पीत्ता ता अराम्मा लारे पाणिया मां बेस्सती चाहला जत्ता । ओ कान्हूं वी पिरोसान ना करता । ना ही काये काम्मा मां अड़चन नाखता । बलति वी कुछ जानवरें ओ कन्नू इरसा करती । जंग्गला चे भेडिया नूं हाँ बात्त आच्छी ना लाग्गती । वाण्हे सारा ने मिलति कन्न सोचले,“ कई तराहवें हात्थिया नूं सब्बक सिखावणा पड़ी ता आपणे रसते कन्नू हटावणे पड़ी ।” वाच्चे मूं हेक भेडिया आपणी गिच्ची ऊप्पर करती कन्न बोड़ला ,“ ओच्चे लारे लड़ाई करती कन्न में ओन्हूं ना मार सग्गी । लेकिन नें आपणी चलाकी लारे मारणे मां जरूर सफल हुव्वी । चलाक भेडिया हात्थिया कन्नू गेल्ला ता ओन्हूं नमसते करले । हात्थिया ने पूछले,‘ तू कूण छी भऊं ता तू किठ्ठू आल्ला ।’ महाराज में हेक भेडिया छे । मन्नू जंग्गला चे सारे जानवरां ने दुध्धे कन्नू भेज्जले । अम्हीं सारा ने मिलति कन्न सोचले कि दुध्धे सिरके ताकत्तवर जानवरां नूं जंग्गला चा राज्जा बणावणे चाही छे । हात्थी खोस्स हुत्ती गेल्ला । हाँ सोचति कन्न ओण्हे फट्टाक हाम्मी भरती डिल्ली । डोन्नी जीणे टुर्रती पल्ले । भेडिया जोरा-जोरा चे दरोड़ो लाग्गती गेल्ला । बिच्ची मां हेक जोहड़ आल्ला , ओ जोहडा मां ऊप्पर-ऊप्पर पाणी डिस्सते ता तल्ले घणी दलदल हुत्ती । भेडिया निकडा हुत्ता ए साग्गूं ओ जोहडा मूं पार लघंती गेल्ला ता भास्सूं मुड़ती कन्न डेख्खू लाग्गती गेल्ला । हात्थी जीवें जोहोड़ पार कर्रू लाग्गला ओ दलदली मां फस्सती गेल्ला । ओ भेडिये नूं हक्कारूं लाग्गती गेल्ला, यार माई मदद कर । भेडिया बोड़ला , “ अरे मुरख हात्थी तू माये पे यकीन कर्रला हिम्मा भुगत में ता जाए पल्ला । हाँ कहती कन्न भेडिया खोस्स हुत्ती कन्न हाँ खोस्सखब्बरी आपणे यारा नूं डेणे कल्ले दरोड़ती पल्ला ।
शिक्षा: ऐ साग्गूं किहीं वी हेकदम काये पे यकीन करणे लारे कड्डी वी भले ना हुव्वी वी ।