गरीब कूणबे मां पेदा हुल्‍ला, सेख चिल्‍ली होले-होले बडा हुत्‍ती गेल्‍ला। पढला-लिखला ता हुत्‍ता कोन्हीं ए सांगू सारा डियो चिद्‍दे खेडता। हेक डियो ओच्‍ची अय्‍या ने ओन्हूं कहले, कुई काम धन्धा कर जत्‍ती। सेख चिल्‍ली हा बात सुणती कन्‍न टुरती पल्‍ला काम धन्‍धा सोधणे कल्‍ले। ओच्‍ची अय्‍या ने ओन्हूं रस्ते मां खाणे कल्‍ले सात रोटिया रांथी डिलिया। सेख चिल्‍ली गांवा कन्‍नू घणी दूर आती गेल्‍ला। हेक खू डिसला ता उट्‍ठे जत्‍ती कन्‍न ब़ेसती रहला। ओण्हे सोचले कां ना रोटिया खाती गिहे। ओ रोटिया गिणती कन्‍न ब़ोड़ला, हेक खाये, डोन खाये, तीन खाये या साती खाती जाये।

ओ खूवा मां सात परिया रहतिया। वाण्हे सेख चिलिया ची अवाज सुणली ता डरती गेलिया। वे खूवा मूं ब़हारू आलिया। वाण्हे ओन्हूं कहले, डेख अम्‍हा नूं ना खा। अम्हीं तन्‍नू हेक घड़ा डिऊं। तू ए कन्‍नू जक्‍को कस्‍सा मांगे हा तन्‍नू वा चीज डी। सेख चिल्‍ली वाची बात मनती गेल्‍ला। ओ रोटिया ते घड़ा चत्‍ती कन्‍न पुट्‍ठा घरे चाहला आल्‍ला। ओण्हे रस्ते मां हुल्‍ला आल्‍ला सारा किस्‍सा आपणी अय्‍या नूं सुणाला। ओच्‍ची अय्‍या ने घड़े कन्‍नू खुब रूप्‍पे-पेसे मांगले। वा मालामाल हुत्‍ती गेल्‍ली। बलति विणे बजारी मूं पतासे आणले। आपणे घर ची छत्‍ते पे चढती कन्‍न पतासे भुकाले ते सेख चिलिया नूं पतासे चुणने कल्‍ले कहले। सेख चिलिया ने घणे पतासे चुणले ते खाले। विच्‍चे गांवा आल्‍ला नूं बडा अचम्‍बा हुल्‍ला की इतने रूप्‍पे-पेसे वी कन्‍नू किट्‍ठू आल्‍ले।

सेख चिल्‍ली ब़ोड़ला, अम्हा कन्‍नू हेक घड़ा छे। ओ कन्‍नू कस्‍सा वी मांगो, ओ डिये जत्‍ती वे। गांवा आल्‍ला ने ओन्हूं ओ घड़ा डिखाणने कल्‍ले कहले। ओच्‍ची अय्‍या ब़ोड़ली, एच्‍ची ता कुड़ मारणे ची आदत छे। मां कन्‍नू ता कुई घड़ा कोन्हीं। सेख चिल्‍ली ब़ोड़ला, में तन्‍नू हेक घड़ा नी डिल्‍ला हुत्‍ता। ओ डियो आपू छपरा कन्‍नू पतासे भुकाले हुत्‍ते। अय्‍या ने गांवा आल्‍ला नूं कहले, सुणले तम्हीं, कड्‍डी डेखले का छपरा कन्‍नू पतासे डी वी। ईं ता हमेसा मुरख पोणे चा बाता करे वे।

पंचांग

वरणमाला केदा

भासा जागरूकता पोस्टर