हेक मोरह हुत्ता। ओ घणा गुमानी हुत्ता। ओ सारा डियो आपणे सोहणपन चे गोण गाता। हेक डियो मोरह नद्दी चे पास्से कन्नू गेल्ला। पाणियां मां आपणी पच्छावें डेखली ते आपणे सोहणेपन चे गोण गाऊ लागती गेल्ला।
ओ बोड़ला,“ जरा माय्यी पूंछ ता डेख्खा कितनी मनभावणी छे। वासता मां में मुल्खा चे सारा मूं सोहणा पख्खी छे।”
हेक डियो मोरहा नूं नद्दी चे पास्से कन्नूं हेक बुगला डिसला। ओण्हे बुगले नूं डेखती कन्न आपणे मुंहू फेरले जत्ती। मोरह बुगले चे अपमान करते हुव्वें बोड़ला,“ कितना बदसुरत पख्खी छी तूं। दुध्धी खांप्पे हेकदम सीद्धी ते फिक्की छी।”
बुगला बोड़ला,“ दुध्धी खांप्पे वासता मां घणी सोहणी छी। माय्यी खांप्पे दुध्धे जितनी सोहणी कोन्हीं। पर्र ऐच्चे लारे कां हुव्वी ? तूं आपणे खांप्पा लारे माय्ये आल्ली कन्न उसमाना मां घणी ऊप्पर ना उडर सग्गी।” इतने बोलती कन्न बुगला उसमाना मां घणी उप्पर उडरू चाहला गेल्ला। मोरह बेसरमायी लारे ओन्हूं डेखता रहती गेल्ला।
शिक्षा- सुंदरता की अपेक्षा उपयोगिता अधिक महत्वपूर्ण है।