हेक वारी हेक्के गांवां मां डोन यार रेहते। हेक डियो वे डोन्हीं सेहरा मां जाई पलते ले। रसते मां घणा जंगलात हुत्ता। जिस्से बेल्हे वे डोन्हीं जंगला चे रसते कन्नू निकली पलते ले तां ओ बेल्हे वाच्चे सामणे रेच्छ आत्ती गेल्ला। रिच्छा नूं डेखती कन्न वे डोन्हीं डरती गेल्ले। वाच्चे मूं हेक जिणां दरोड़ती कन्न बणा पे चढ़ती गेल्ला। नेरे नूं बणा पे चढ़ने चे ना डा आत्ते। ओ भोहें पे नूत्थी रेहला तां आपणी सांस रोकली जत्ती।
रेच्छ ओच्चे लारे आल्ला। ओन्हूं मरले आल्ले समझती कन्न छोड़ली चाहला गेल्ला। रिच्छा चे जाणे बाद ओच्चा यार तल्ले उतरला तां ओण्हे ओ कन्नू पुछले, तन्नू रिच्छा ने काना मां कां केहले। नेरा यार बोड़ला, मन्नू रिच्छा ने केहले कि जक्को बन्दी मुसिबत्ती मां काम्में ना आव्वी। वे पक्के यार ना रिहीं वीं। नेरे यारा चे वा बात्त समझी मां आत्ती गेल्ली। ओण्हे ओच्चे कन्नू माफी मांगली।
शिक्षा- नेरा पे विस्सवास नीं करणा चाही छे।